Een paar jaar geleden dacht ik dat overprikkeling betekende dat je in een drukke winkelstraat staat en alles te veel wordt.
Nu weet ik: overprikkeling gebeurt ook als je alleen bent in een rustig huis.
Soms zit ik ’s ochtends met mijn koffie aan mijn bureau en draait mijn hoofd al op 120 procent.
Een nieuwe functie voor meinsystem.
Een YouTube-reactie die ik nog wilde beantwoorden.
Een bug die iemand gisteren heeft gemeld.
Een rekening.
De boodschappenlijst.
Een video die ik wil opnemen.
Een e-mail die ik al drie dagen voor me uitschuif.
En ineens voelt zelfs de eenvoudigste taak onmogelijk. Niet omdat die moeilijk is, maar omdat alles tegelijk aandacht wil.
Zo voelt overweldiging voor mij
Van buitenaf zie je het meestal niet. Ik zit daar gewoon, staar naar het scherm, scroll door YouTube of loop doelloos door het huis. Je zou kunnen denken dat ik niets doe.
In mijn hoofd gebeurt het tegenovergestelde. Het voelt alsof twintig mensen tegelijk tegen me praten en allemaal meteen een antwoord verwachten. Hoe meer ik probeer er orde in te brengen, hoe chaotischer het wordt.
Op een gegeven moment sluit mijn brein gewoon af. Dan wil ik gaan liggen. Omdat alles te veel is geworden.
Waarom AuDHD zo vermoeiend kan zijn
Ik heb ADHD en autisme. Vaak voelt het alsof ze allebei een andere kant op trekken.
Het ADHD-deel neemt alles waar. Elk idee, elke melding, elke mogelijkheid. Elk nieuw project voelt interessant. Het autistische deel wil het tegenovergestelde: structuur, voorspelbaarheid, duidelijke reeksen, rust.
Het probleem is dat het ADHD-deel voortdurend nieuwe dingen aanvoert die het autistische deel daarna moet verwerken. Op een gegeven moment is het systeem overbelast. En dan ontstaat die overweldiging die veel mensen met AuDHD kennen. Niet door één grote ramp, maar door honderd kleine dingen tegelijk.
Mijn brein heeft geen natuurlijk filtersysteem
Iets wat ik lang niet begreep: veel mensen filteren blijkbaar automatisch wat nu belangrijk is. Bij mij werkt dat vaak niet.
Een bug in mijn app. Een bericht op Instagram. De gedachte aan de melk die ik nog moet kopen. Een nieuw zakelijk idee. Een geluid buiten het raam. Mijn brein behandelt dat soms allemaal tegelijk als belangrijk.
En juist dat maakt zo moe. Niet de taak zelf, maar het voortdurende ordenen.
Mijn grootste fout
Ik dacht jarenlang dat ik gewoon harder moest worden. Meer discipline, meer wilskracht, meer doorzetten. Als anderen acht uur productief werken, moet ik dat ook kunnen.
Dus probeerde ik mezelf door de overweldiging heen te dwingen. Het resultaat was meestal nog meer overweldiging. Nog meer frustratie. Nog meer twijfel aan mezelf.
Nu zie ik dat anders. Als mijn brein overbelast is, heb ik niet meer druk nodig.
Ik heb minder input nodig.
Wat me echt helpt
Alles uit mijn hoofd halen
Dat was waarschijnlijk de belangrijkste verandering in mijn leven. Vroeger wilde ik alles in mijn hoofd houden: afspraken, ideeën, taken, routines, boodschappen. Dat werkt niet. In elk geval niet voor mij.
Als ik merk dat het te veel wordt, schrijf ik eerst alles op. Echt alles. Zonder volgorde, zonder structuur, zonder beoordeling. Gewoon uit mijn hoofd.
Daarna voelt het vaak alsof iemand twintig browsertabbladen heeft gesloten.
Minder beslissingen nemen
Op slechte dagen zijn beslissingen ontzettend vermoeiend. Wat eet ik? Wat trek ik aan? Waarmee begin ik? Wat is het belangrijkst? Elke afzonderlijke beslissing kost energie.
Daarom leg ik nu zoveel mogelijk vooraf vast. Mijn ochtendroutine, mijn werkroutine, mijn terugkerende taken. Niet omdat ik perfect georganiseerd ben, maar omdat ik weet hoe duur spontane beslissingen voor mijn brein zijn.
Alleen de volgende stap zien
Als ik naar een lijst met vijftig taken kijk, gebeurt er vaak niets. Mijn brein blokkeert.
Daarom vraag ik mezelf niet meer: hoe krijg ik vandaag alles gedaan? Maar: wat is de volgende stap? Slechts één. Niet de hele berg, alleen de volgende meter. Dat maakt een enorm verschil.
Prikkels bewust verminderen
Vroeger wilde ik gewoon meer kunnen verdragen. Nu verminder ik liever prikkels voordat het te veel wordt. Loops in. Telefoon op stil. Een rustige werkplek. Minder tabbladen, minder open programma’s, minder dingen tegelijk.
Dat klinkt weinig spectaculair. Maar juist die kleine dingen voorkomen vaak dat mijn hoofd volledig overloopt.
Waarom ik meinsystem überhaupt heb gebouwd
Eerlijk gezegd heb ik meinsystem oorspronkelijk niet gebouwd om een bedrijf op te zetten. Ik heb het gebouwd omdat ik zelf voortdurend overweldigd was.
Omdat ik het zat was om elke ochtend opnieuw te bedenken: wat moet ik vandaag doen? Wat heb ik vergeten? Wat is belangrijk? Wat komt hierna?
Ik wilde een systeem buiten mijn hoofd. Iets dat de informatie voor me bewaart. Iets dat me de volgende stap toont als mijn brein die zelf even niet kan vinden. Dat idee is nu de app voor AuDHD die ik zelf elke dag gebruik.
Veel functies in meinsystem zijn ontstaan uit precies zulke momenten. Niet uit productideeën, maar uit echte problemen die ik elke dag had.
Als je dit herkent
Als je nu vastzit in die overweldiging: probeer vandaag niet je hele leven te repareren. Probeer niet alle open taken op te lossen. Probeer niet productiever te worden.
Pak een briefje en schrijf alles op wat nu door je hoofd vliegt. Alleen dat.
Soms is dat al genoeg om een beetje rust terug te brengen. En soms begint juist daar de weg terug. In de gids over het dagelijks leven met AuDHD structureren ga ik dieper in op hoe ankers, overgangen en een kleinere dagversie daarbij kunnen helpen.