Waarom meinsystem.app bestaat
Van een muur vol briefjes naar een app.
Ik ben Max Anton Schneider. Op mijn negentiende kreeg ik mijn ADHD-diagnose, op mijn zesentwintigste mijn autismediagnose. meinsystem ontstond niet uit een bedrijfsplan, maar uit de vraag hoe ik 's ochtends in beweging kom als mijn hoofd geen volgende stap vindt.
ADHD op mijn negentiende. Autisme op mijn zesentwintigste.
Zeven jaar lang wist ik al dat mijn hoofd anders werkt – en toch ontbrak nog een groot deel van de verklaring. De ADHD-diagnose hielp me om veel dingen te plaatsen. Maar hij verklaarde niet waarom ik zo dringend duidelijke reeksen nodig had, waarom spontane veranderingen en prikkels me zo konden uitputten of waarom situaties die van buitenaf onopvallend leken van binnen zo veel energie kostten.
Pas met de autismediagnose begreep ik de tegenstrijdigheden beter: mijn ADHD zoekt nieuwe ideeën, beweging en snelle prikkels. Mijn autistische kant heeft voorspelbaarheid, diepgang en een duidelijke volgorde nodig. Ik kan afwisseling willen en door veranderingen overweldigd raken. Ik kan structuur nodig hebben en me er tegelijkertijd bij vervelen.
Juist die combinatie maakt het dagelijks leven voor mij zo moeilijk. Vaak heb ik tegelijk vrijheid en houvast nodig. De diagnoses hebben me niet veranderd. Ze gaven me woorden voor wat er al lang was – en hielpen me om mijn dagelijks leven niet langer tegen de werking van mijn hoofd in op te bouwen.
Het begon met een overweldigende ochtend.
Ik werd wakker en had meteen te veel gedachten in mijn hoofd. Wat moet ik doen? Waar begin ik mee? In welke volgorde? Eenvoudige taken werden veel beslissingen tegelijk.
Soms kwam ik vast te zitten in een herhalend patroon, kreeg ik een meltdown, ging ik weer in bed liggen of bleef ik doomscrollen. De dag voelde voorbij voordat hij goed en wel begonnen was.
Dat had niets met een gebrek aan wilskracht te maken. Het steeds opnieuw beslissen verbruikte de energie die ik eigenlijk nodig had om te beginnen.
Papier werd mijn reserveplan.
Eerst schreef ik mijn ochtendroutine op – niet alleen als kopje, maar stap voor stap. Daarna volgden de avondroutine, eten, terugkerende taken en reeksen voor afspraken of boodschappen.
Als ik niet verder wist, kon ik kijken. De beslissingen waren op een rustiger moment al genomen. Dat gaf me zekerheid, hielp me om te aarden en nam mijn hoofd een deel van het werk uit handen.
De ontwikkeling op papier
Eén vel werd een hele muur.
De foto's laten zien hoe mijn externe geheugen groeide: van de eerste routines tot een hele kamer vol reeksen, regels en herinneringen. Dit zijn originele foto's uit die tijd, met Duitse handgeschreven briefjes en Nederlandse beschrijvingen.
Het reserveplan werd een app.
Ik probeerde takenapps, agenda's en combinaties van beide. Maar er ontbrak altijd iets: herbruikbare reeksen, routines voor bepaalde dagen of lijsten die direct bij een afspraak horen.
In ongeveer een jaar zette ik mijn briefjes stap voor stap om in een eigen app. Ik gebruikte hem, merkte waar ik nog vastliep en bleef hem verbeteren. De functies ontstonden niet uit een productplanning, maar uit mijn echte dagelijks leven.
"Ik wil niet elke dag alles opnieuw hoeven te beslissen. Ik wil kunnen kijken als ik niet weet hoe ik verder moet."
Structuur is voor mij een leuning, geen kooi.
Ik kan mijn leven niet volledig plannen – en wil dat ook niet. Ik bereid vooral de situaties voor waarin dezelfde beslissingen me steeds opnieuw energie kosten.
De structuur schrijft me niet voor hoe ik moet leven. Hij is er als ik houvast nodig heb en geeft me de mogelijkheid terug om met een haalbare stap te beginnen.
Mijn reserveplan vandaag
De hulp zit nu om mijn pols.
Vandaag open ik 's ochtends als eerste meinsystem op mijn Apple Watch. Ik zie wat er nu aan de beurt is en daarna de volgende stap – zonder eerst de hele dag in mijn hoofd te hoeven ordenen.
Wat er daardoor veranderde
Minder
opnieuw beslissen
Reeksen staan klaar
Eén stap
na de andere
in plaats van alles tegelijk
Altijd bij me
op de Watch
Hulp als ik vastloop
Moeilijke ochtenden zijn daardoor niet verdwenen. Maar ik heb een weg terug naar de reeks. Het plan staat al klaar en ik hoef op een overweldigend moment niet weer vanaf nul te beginnen.
Waarom ik dit deel.
Ik heb meinsystem gebouwd omdat ik het zelf nodig had – niet als nóg een productiviteitstruc, maar als praktische hulp voor mensen van wie het dagelijks leven op een vergelijkbare manier werkt.
Deze pagina vertelt het korte verhaal. In de blog schrijf ik uitgebreider over de muur vol briefjes, het jaar van ontwikkeling en waarom minder beslissingen het beginnen makkelijker kunnen maken.
Dit is mijn persoonlijke ervaring met AuDHD en structuur in het dagelijks leven. meinsystem is een planningshulpmiddel en vervangt geen medisch advies, diagnose of behandeling.