Ik heb meinsystem niet gebouwd omdat ik per se een productiviteitsapp wilde ontwikkelen.
Ik heb het gebouwd omdat mijn muur op een gegeven moment geen ruimte meer had.
Aan die muur hingen bladen met mijn ochtendroutine, mijn avondroutine, reeksen voor afspraken en lijsten voor dingen die voor anderen misschien vanzelfsprekend lijken. Voor mij waren die briefjes een back-upplan. Als ik niet verder wist, kon ik kijken.
Nu draag ik dat back-upplan op mijn Apple Watch.
’s Ochtends waren er te veel vragen tegelijk
Mijn ochtendroutine was het begin van alles.
Ik werd wakker en had meteen heel veel gedachten in mijn hoofd. Ik wist niet waarmee ik moest beginnen. Wat moet ik doen? In welke volgorde? Hoe werkt dat precies? Wanneer moet ik weg? Waarom voelt zelfs de eerste stap zo moeilijk?
Een eenvoudige taak werd in mijn hoofd veel beslissingen tegelijk. Soms kwam ik daardoor in een lus waar ik in mijn eentje niet meer uit kwam. Ik was zo overweldigd dat ik een meltdown had, weer in bed ging liggen of begon te doomscrollen. Daarna voelde de dag vaak al voorbij.
Ik dacht lang dat ik ’s ochtends gewoon sneller moest beginnen of mezelf meer bijeen moest houden. Maar mijn probleem was niet dat ik niet wist hoe je tandenpoetst of ontbijt maakt. Mijn probleem was dat ik elke ochtend te veel afzonderlijke beslissingen opnieuw moest nemen.
Dus schreef ik voor het eerst alles op
Ik begon met de dingen die ik elke dag ongeveer hetzelfde doe.
Niet alleen met koppen zoals ‘tandenpoetsen’ of ‘klaarmaken’. Ik schreef ook de reeksen erachter op: waarmee ik begin, wat daarna komt en waarom ik het zo doe. Zo hoefde ik de routine niet elke ochtend opnieuw samen te stellen.
Een beslissing die ik op een rustig moment al had genomen, hoefde ik op een overweldigd moment niet opnieuw te nemen.
Dat klinkt misschien heel gedetailleerd. Maar voor mij gaf die nauwkeurigheid veiligheid. Als mijn hoofd wist hoe het verderging, hoefde het niet tegelijk te plannen, onthouden, prioriteren en beginnen.
In mijn artikel over een ochtendroutine met ADHD beschrijf ik waarom kleine, zichtbare blokken me meer helpen dan een perfecte planning. Het begin daarvan was veel eenvoudiger: een vel papier waarop de volgende stap al stond.
De briefjes werden mijn back-upplan
Na de ochtendroutine kwamen er andere routines bij. Mijn avondroutine. Mijn lunch. Terugkerende taken. Dingen die ik regelmatig nodig heb in het dagelijks leven.
Natuurlijk kan ik niet mijn hele leven plannen. Dat wilde ik ook niet. Maar ik kon de onderdelen voorbereiden waarbij ik anders steeds weer bij dezelfde vragen vastliep.
Dat werd vooral duidelijk bij afspraken. Bij een tandartsafspraak schreef ik niet alleen de tijd op. Ik noteerde ook wat erbij hoort:
- Zorgverzekeringspas zoeken
- Route plannen
- Bedenken wanneer ik moet vertrekken
- Spullen voorbereiden die ik wil meenemen
- Bekijken wat direct ervoor en erna gebeurt
Ook boodschappen doen was voor mij niet gewoon ‘boodschappen doen’. Het bestond uit meerdere stappen en een lijst die bij de afspraak hoorde.
Elk afzonderlijk briefje nam een paar beslissingen van me over. Samen werden ze een soort extern geheugen. Als ik vastzat, was er iets buiten mijn hoofd dat kon zeggen: Hier ga je verder.
Op een gegeven moment was de hele muur vol
Het systeem werkte. En juist daardoor ontstond het volgende probleem.
Deze drie foto’s laten vrij precies zien hoe mijn systeem zich ontwikkelde. De eerste opgeschreven reeksen werden steeds meer routines, regels en herinneringen, totdat uiteindelijk bijna de hele kamer deel uitmaakte van mijn externe geheugen.
Dit zijn originele foto's uit die tijd. De handgeschreven briefjes zijn in het Duits; de beschrijvingen hieronder zijn in het Nederlands.
In het begin ontstond uit losse bladen een zichtbare volgorde voor mijn dag.
Met de tijd kwamen er meer routines, uitzonderingen en regels voor verschillende situaties bij.
Op een gegeven moment was een kleine muur vol briefjes niet meer genoeg. De structuur verspreidde zich over bijna de hele kamer.
Heel snel werden het heel veel bladen. Routines, reeksen, afspraken en lijsten hingen aan de muur. Ik kon kijken, maar inmiddels moest ik weten op welk briefje de juiste informatie stond.
Toen dacht ik voor het eerst: ik heb hier een app voor nodig.
Ik probeerde verschillende toepassingen. Veel waren pure taken-apps. Daar kon ik lijsten maken, maar mijn dag en afspraken ontbraken. Andere waren agenda’s, maar daar ontbraken taken en herbruikbare reeksen. Sommige agenda’s hadden wel Todos, maar ik kon niet de routines bouwen die ik op bepaalde dagen nodig heb. Ik kon aan een afspraak niet gewoon de passende reeks of een eigen lijst toevoegen.
Elke app loste een deel op. Geen enkele gaf de manier weer waarop ik met autisme en ADHD mijn dagelijks leven moest structureren.
Ik wist in het begin zelf nog niet wat zou werken
meinsystem ontstond daarom niet uit een kant-en-klare functiecatalogus.
Het was ongeveer een jaar lang een proces waarin ik eerst moest ontdekken wat me bij routines echt helpt en wat niet. Ik zette mijn briefjes stap voor stap over naar de app. Daarna gebruikte ik die zelf, merkte een nieuw probleem op en verbeterde haar weer.
Zo ontstonden bijvoorbeeld reeksen die ik bij meerdere routines en afspraken kan hergebruiken. Als bepaalde voorbereidingsstappen altijd ongeveer hetzelfde zijn, wil ik ze één keer vastleggen en daarna opnieuw kunnen gebruiken. Als een afspraak een eigen lijst nodig heeft, moet die direct op de plek staan waar ik haar nodig heb.
De functies kwamen niet uit de vraag: ‘Wat zou een zo groot mogelijke productiviteitsapp nog moeten kunnen?’
Ze kwamen uit de vraag: ‘Op welk punt loop ik nu vast — en wat zou mijn systeem me daar moeten laten zien?’
Structuur is voor mij geen kooi
Van buitenaf kunnen zulke nauwkeurige routines star lijken. Voor mij voelen ze anders.
Een routine is als een leuning. Ik hoef me er niet altijd aan vast te houden. Maar als ik ’s ochtends niet weet hoe ik verder moet, is ze er. De structuur neemt mijn vrijheid niet weg. Ze geeft me de mogelijkheid terug om überhaupt in actie te komen.
Dat maakte mijn dagelijks leven niet alleen productiever. Het gaf me veiligheid en hielp me te aarden. Ik weet dat er een back-upplan is. Ik hoef op een moeilijk moment niet alles alleen in mijn hoofd op te lossen.
Dat is ook het verschil tussen structuur en een volledig gepland leven. Structuur mag me dragen zonder elke spontane beslissing te verbieden. Ik bereid vooral de punten voor waarop voortdurend opnieuw beslissen me anders energie kost.
Meer over die belasting schrijf ik in het artikel over beslissingsmoeheid bij ADHD en autisme.
De muur vol briefjes werd hulp op mijn pols
Nu open ik ’s ochtends als eerste meinsystem op mijn Apple Watch.
Daar zie ik direct wat er hierna aan de beurt is. Bijvoorbeeld: tandenpoetsen. Daarna zie ik de volgende stap. Ik hoef niet al bij het wakker worden mijn hele dag in mijn hoofd te ordenen.
In de kern is dat nog steeds hetzelfde systeem als destijds aan mijn muur. Het verschil is dat ik de hulp nu altijd bij me heb. Ik hoef niet eerst het juiste briefje te zoeken. De volgende stap is waar ik die nu nodig heb.
Voor mij is dat de belangrijkste ontwikkeling van meinsystem: niet zoveel mogelijk informatie tegelijk tonen, maar me op het juiste moment genoeg richting geven voor de volgende haalbare stap.
Het heeft niets te maken met gebrek aan wilskracht
Als je ’s ochtends ook vastzit, weer in bed gaat liggen of op je telefoon blijft hangen, lijkt dat van buitenaf misschien een gebrek aan discipline.
Ik ervaar het anders.
Het is niet die ene grote taak die me energie kost. Het is het voortdurende opnieuw beslissen ervoor. Waarmee begin ik? Wat hoort erbij? Heb ik iets vergeten? Wat komt daarna?
Met een concrete planning die ik stap voor stap kan afvinken, valt beginnen me makkelijker. Ik hoef niet tegelijk te denken, plannen en doen. Ik kan gewoon beginnen met wat voor me staat.
Dat betekent niet dat elke planning altijd werkt of elke moeilijke ochtend ineens makkelijk wordt. Ook mijn systeem kan niet alles opvangen. Maar het vermindert het aantal beslissingen dat ik precies moet nemen op het moment waarop ik er de minste capaciteit voor heb.
Begin niet met je hele leven
Als je iets vergelijkbaars wilt proberen, heb je niet meteen een perfecte dagstructuur nodig.
Neem een situatie waarin je regelmatig vastloopt. Misschien is het opstaan, tandenpoetsen, vertrekken naar een afspraak of de weekboodschappen. Schrijf de reeks één keer op een rustig moment op.
Niet de ideale reeks. Jouw werkelijke volgende stap.
Leg die planning waar je haar nodig hebt. Op papier, in je telefoon of in een app. Het belangrijkste is niet het hulpmiddel. Het belangrijkste is dat je overweldigde zelf niet hetzelfde werk opnieuw hoeft te doen dat je rustigere zelf al kon uitvoeren.
Als je daarna meer structuur wilt opbouwen, vind je in mijn artikel over dagstructuur met AuDHD meer praktische aanknopingspunten.
Ik bouwde de app die ik zelf miste
meinsystem begon niet als ondernemingsplan. Het begon met een ochtend waarop ik opnieuw niet wist waarmee ik moest beginnen.
Toen kwam een vel papier. Daarna veel bladen. Uiteindelijk een hele muur. En uit die muur werd stap voor stap een app.
Tot vandaag is de belangrijkste gedachte hetzelfde gebleven:
Ik wil niet elke dag alles opnieuw hoeven te beslissen. Ik wil kunnen kijken als ik niet verder weet.
Precies daarvoor heb ik meinsystem gebouwd.
Mijn back-upplan nu
De muur vol briefjes is niet verdwenen omdat ik ineens zonder structuur kan. Alleen de functie is met me mee verhuisd. Nu zie ik op mijn Apple Watch mijn huidige dagdeel, de afzonderlijke stappen van mijn ochtendroutine en lijsten die ik onderweg nodig heb.
De weergave Vandaag laat me zien wat er nu op de planning staat zonder dat ik de hele dag tegelijk hoef te ordenen.
In de ochtendroutine kan ik één stap tegelijk zien en afvinken.
Ook terugkerende lijsten zoals mijn essentials zijn direct op mijn pols bij me.
Dit is mijn persoonlijke ervaring met AuDHD en dagelijkse structuur. meinsystem is een planningshulpmiddel en vervangt geen medisch advies, diagnose of behandeling.