Dlaczego meinsystem.app istnieje
Jestem Max Anton Schneider. Diagnozę ADHD otrzymałem, gdy miałem 19 lat, a diagnozę autyzmu, gdy miałem 26 lat. meinsystem nie powstało z biznesplanu, ale z pytania, jak mogę rano podjąć działania, kiedy moja głowa nie może znaleźć następnego kroku.
Przez siedem lat wiedziałem już, że mój umysł działa inaczej — a mimo to wciąż brakowało ważnej części wyjaśnienia. Diagnoza ADHD pomogła mi wiele zrozumieć. Nie tłumaczyła jednak, dlaczego tak bardzo potrzebowałem jasnych sekwencji, dlaczego spontaniczne zmiany i bodźce potrafiły mnie tak wyczerpać ani dlaczego sytuacje z pozoru zwyczajne kosztowały mnie wewnętrznie tyle sił.
Dopiero diagnoza autyzmu pomogła mi lepiej zrozumieć te sprzeczności: moje ADHD szuka nowych pomysłów, ruchu i szybkich bodźców. Moja autystyczna część potrzebuje przewidywalności, głębi i jasnej kolejności. Mogę pragnąć urozmaicenia i jednocześnie czuć się przytłoczony zmianami. Mogę potrzebować struktury i równocześnie się nią nudzić.
Właśnie to połączenie tak utrudnia mi codzienność. Często potrzebuję jednocześnie swobody i oparcia. Diagnozy mnie nie zmieniły. Dały mi słowa na opisanie tego, co istniało od dawna — i pomogły przestać układać codzienność wbrew temu, jak działa mój umysł.
Obudziłem się i od razu miałem za dużo myśli w głowie. Co muszę zrobić? Gdzie mam zacząć? W jakiej kolejności? Proste zadania zamieniły się w wiele decyzji jednocześnie.
Czasem wpadałem w pętlę, doświadczałem meltdownu, wracałem do łóżka albo tkwiłem w doomscrollingu. Miałem poczucie, że dzień się skończył, zanim na dobre się zaczął.
Nie miało to nic wspólnego z brakiem silnej woli. Ciągłe decydowanie od nowa zużywało energię, której potrzebowałem, żeby zacząć.
Najpierw zapisałem swoją poranną rutynę — nie jako sam nagłówek, lecz krok po kroku. Potem doszły rutyna wieczorna, jedzenie, powtarzające się zadania oraz sekwencje związane z wydarzeniami i zakupami.
Gdy nie wiedziałem, co dalej, mogłem zajrzeć do notatek. Decyzje były już podjęte w spokojniejszej chwili. Dawało mi to poczucie bezpieczeństwa, pomagało odzyskać grunt pod nogami i odciążało mój umysł.
Rozwój na papierze
Zdjęcia pokazują, jak rozrastała się moja zewnętrzna pamięć: od pierwszych rutyn po cały pokój pełen sekwencji, zasad i przypomnień.



Próbowałem aplikacji do zadań, kalendarzy i połączeń obu rozwiązań. Zawsze jednak czegoś brakowało: sekwencji do wielokrotnego wykorzystania, rutyn na konkretne dni lub list powiązanych bezpośrednio z wydarzeniem.
Przez około rok przenosiłem swoje kartki krok po kroku do własnej aplikacji. Korzystałem z niej, zauważałem, gdzie nadal utykam, i dalej ją poprawiałem. Funkcje nie wynikały z planu rozwoju produktu, lecz z mojej prawdziwej codzienności.
"Nie chcę każdego dnia podejmować wszystkich decyzji od nowa. Chcę móc zajrzeć do planu, gdy nie wiem, co dalej."
Nie potrafię zaplanować całego życia — i nie chcę tego robić. Przygotowuję przede wszystkim te sytuacje, w których te same decyzje wciąż odbierają mi energię.
Struktura nie mówi mi, jak mam żyć. Jest przy mnie, gdy potrzebuję wskazówek i daje mi możliwość rozpoczęcia od wykonalnego kroku.
Mój dzisiejszy plan zapasowy
Dziś rano najpierw otwieram meinsystem na swoim Apple Watch. Widzę, co mam do zrobienia teraz, a potem następny krok — bez konieczności układania najpierw całego dnia w głowie.



Mniej
decyzji od nowa
Sekwencje są przygotowane
Jeden krok
po drugim
zamiast wszystkiego na raz
Zawsze przy mnie
na zegarku
Pomoc, gdy utknę
Trudne poranki nie zniknęły. Mam jednak sposób, żeby wrócić do sekwencji. Plan już istnieje i w chwili przeciążenia nie muszę znów zaczynać od zera.
Zbudowałem meinsystem, ponieważ sam go potrzebowałem — nie jako kolejny hack zwiększający produktywność, ale jako praktyczną pomoc dla ludzi, których codzienne życie przebiega w podobny sposób.
Ta strona opowiada krótką wersję tej historii. Na blogu piszę więcej o ścianie pełnej notatek, roku pracy nad aplikacją i o tym, dlaczego mniej decyzji może ułatwić rozpoczęcie działania.
To jest moje osobiste doświadczenie z AuDHD i codzienną strukturą. meinsystem to narzędzie do planowania i nie zastępuje porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.