TL;DR – W skrócie
- Poranne przytłoczenie, rutyny na papierze i ściana pełna kartek: jak z mojego osobistego planu awaryjnego powstał meinsystem.app.
- Ściana z kartkami nie zniknęła dlatego, że nagle radzę sobie bez struktury. Jej funkcja po prostu przeniosła się razem ze mną. Dziś na Apple Watch widzę aktualną część dnia, pojedyncze kroki rutyny porannej i listy, których potrzebuję poza domem.
Nie zbudowałem meinsystem dlatego, że koniecznie chciałem stworzyć aplikację do produktywności.
Zbudowałem go, bo w pewnym momencie na mojej ścianie zabrakło miejsca.
Wisiały na niej kartki z rutyną poranną, wieczorną, sekwencjami na spotkania i listami rzeczy, które innym mogą wydawać się oczywiste. Dla mnie te kartki były planem awaryjnym. Kiedy nie wiedziałem, co dalej, mogłem sprawdzić.
Dziś noszę ten plan awaryjny na swoim Apple Watch.
Rano pojawiało się zbyt wiele pytań naraz
Moja rutyna poranna była początkiem wszystkiego.
Budziłem się i natychmiast miałem w głowie mnóstwo myśli. Nie wiedziałem, od czego zacząć. Co muszę zrobić? W jakiej kolejności? Jak dokładnie to przebiega? Kiedy muszę wyjść? Dlaczego nawet pierwszy krok wydaje się taki trudny?
Proste zadanie stawało się w mojej głowie wieloma jednoczesnymi decyzjami. Czasem wpadałem przez to w pętlę, z której nie potrafiłem sam wyjść. Byłem tak przytłoczony, że dochodziło do meltdownu, wracałem do łóżka albo zaczynałem bez końca przewijać przygnębiające treści w telefonie. Potem często czułem, że dzień już jest stracony.
Długo myślałem, że rano muszę po prostu szybciej zaczynać lub mocniej wziąć się w garść. Ale problemem nie był brak wiedzy, jak myć zęby lub robić śniadanie. Problem polegał na tym, że każdego ranka musiałem od nowa podejmować zbyt wiele pojedynczych decyzji.
Więc po raz pierwszy wszystko zapisałem
Zacząłem od rzeczy, które każdego dnia robię podobnie.
Nie tylko od nagłówków takich jak „Umyć zęby” czy „Przygotować się”. Zapisywałem też stojące za nimi sekwencje: od czego zaczynam, co pojawia się potem i dlaczego robię to właśnie tak. Dzięki temu nie musiałem co rano składać rutyny od nowa.
Decyzji podjętej już w spokojnym momencie nie musiałem podejmować ponownie w chwili przytłoczenia.
Być może brzmi to bardzo szczegółowo. Ale mnie taka dokładność dawała poczucie bezpieczeństwa. Gdy moja głowa wiedziała, co dalej, nie musiała jednocześnie planować, pamiętać, ustalać priorytetów i zaczynać.
W artykule o rutynie porannej z ADHD opisuję, dlaczego małe, widoczne bloki pomagają mi bardziej niż idealny plan. Początek był znacznie prostszy: kartka, na której następny krok był już zapisany.
Kartki stały się moim planem awaryjnym
Po rutynie porannej pojawiały się kolejne. Rutyna wieczorna. Obiad. Powtarzające się zadania. Rzeczy regularnie potrzebne w codziennym życiu.
Oczywiście nie mogę zaplanować całego życia. I nie chciałem. Mogłem jednak przygotować te części, w których wciąż zatrzymywały mnie te same pytania.
Szczególnie wyraźnie było to widać przy spotkaniach. Gdy miałem wizytę u dentysty, nie zapisywałem tylko godziny. Notowałem też, co należy do tej wizyty:
- znaleźć kartę ubezpieczenia zdrowotnego;
- zaplanować drogę;
- zastanowić się, kiedy muszę wyjść;
- przygotować rzeczy, które chcę zabrać;
- sprawdzić, co dzieje się bezpośrednio przed wizytą i po niej.
Również zakupy nie były dla mnie po prostu „zakupami”. Składały się z kilku kroków i listy powiązanej z tym wydarzeniem.
Każda kartka zdejmowała ze mnie kilka decyzji. Razem stały się rodzajem zewnętrznej pamięci. Gdy utknąłem, poza moją głową istniało coś, co mogło powiedzieć: Tędy dalej.
W końcu cała ściana była pełna
System działał. I właśnie dlatego pojawił się kolejny problem.
Te trzy zdjęcia dość dokładnie pokazują rozwój mojego systemu. Z pierwszych zapisanych sekwencji powstawało coraz więcej rutyn, zasad i przypomnień, aż niemal cały pokój stał się częścią mojej zewnętrznej pamięci.

Na początku z pojedynczych kartek powstała widoczna kolejność mojego dnia.

Z czasem dochodziły kolejne rutyny, wyjątki i zasady na różne sytuacje.

W pewnym momencie mała ściana z kartkami już nie wystarczała. Struktura rozeszła się niemal po całym pokoju.
Bardzo szybko kartek zrobiło się mnóstwo. Na ścianie wisiały rutyny, sekwencje, terminy i listy. Mogłem sprawdzać, ale teraz musiałem już wiedzieć, na której kartce znajduje się właściwa informacja.
Wtedy po raz pierwszy pomyślałem: potrzebuję do tego aplikacji.
Próbowałem różnych narzędzi. Wiele było wyłącznie aplikacjami z zadaniami. Mogłem tworzyć w nich listy, ale brakowało mojego dnia i spotkań. Inne były kalendarzami, w których z kolei brakowało zadań i sekwencji do ponownego wykorzystania. Niektóre kalendarze wprawdzie miały zadania, ale nie mogłem budować rutyn potrzebnych mi w określone dni. Nie mogłem po prostu dołączyć do spotkania odpowiedniej sekwencji lub własnej listy.
Każda aplikacja rozwiązywała część problemu. Żadna nie odwzorowywała sposobu, w jaki z autyzmem i ADHD musiałem organizować swoją codzienność.
Sam nie wiedziałem na początku, co zadziała
Dlatego meinsystem nie powstał z gotowego katalogu funkcji.
Przez mniej więcej rok był to proces, w którym najpierw musiałem odkryć, co rzeczywiście pomaga mi w rutynach, a co nie. Krok po kroku przenosiłem kartki do aplikacji. Potem sam jej używałem, zauważałem nowy problem i znów ją poprawiałem.
Tak powstały na przykład sekwencje, które mogę ponownie wykorzystywać w kilku rutynach i spotkaniach. Jeśli określone kroki przygotowawcze są zawsze podobne, chcę ustalić je raz, a później używać ponownie. Jeśli spotkanie potrzebuje własnej listy, powinna ona być dokładnie tam, gdzie jest mi potrzebna.
Funkcje nie wynikały z pytania: „Co jeszcze powinna potrafić możliwie największa aplikacja do produktywności?”.
Wynikały z pytania: „W którym miejscu właśnie utknąłem i co mój system powinien mi tam pokazać?”.
Dla mnie struktura nie jest klatką
Z zewnątrz tak dokładne rutyny mogą wyglądać sztywno. Dla mnie są czymś innym.
Rutyna jest jak poręcz. Nie muszę stale się jej trzymać. Ale jeśli rano nie wiem, co dalej, ona tam jest. Struktura nie odbiera mi wolności. Przywraca możliwość, żeby w ogóle zacząć działać.
Nie tylko zwiększyło to moją produktywność w codziennym życiu. Dało mi poczucie bezpieczeństwa i pomogło odzyskać grunt pod nogami. Wiem, że istnieje plan awaryjny. W trudnej chwili nie muszę rozwiązywać wszystkiego sam w swojej głowie.
To również różnica między strukturą a życiem całkowicie rozplanowanym. Struktura może mnie podtrzymywać bez zakazywania każdej spontanicznej decyzji. Przygotowuję przede wszystkim te miejsca, w których ciągłe decydowanie od nowa odbiera mi energię.
Więcej o tym obciążeniu piszę w artykule o zmęczeniu decyzyjnym przy ADHD i autyzmie.
Ze ściany kartek powstała pomoc na nadgarstku
Dziś pierwszą rzeczą, którą otwieram rano, jest meinsystem na moim Apple Watch.
Od razu widzę tam, co jest następne. Na przykład mycie zębów. Potem widzę kolejny krok. Nie muszę już przy przebudzeniu porządkować w głowie całego dnia.
W gruncie rzeczy to wciąż ten sam system, który kiedyś miałem na ścianie. Różnica polega na tym, że teraz mam pomoc zawsze przy sobie. Nie muszę najpierw szukać właściwej kartki. Następny krok jest tam, gdzie go właśnie potrzebuję.
Dla mnie to najważniejszy kierunek rozwoju meinsystem: pokazywać nie jak najwięcej informacji naraz, lecz w odpowiedniej chwili dawać mi dość orientacji na następny możliwy krok.
Nie chodzi o brak silnej woli
Jeśli również rano tkwisz w miejscu, wracasz do łóżka lub zatrzymujesz się na telefonie, z zewnątrz może to wyglądać na brak dyscypliny.
Ja doświadczam tego inaczej.
Energii nie odbiera mi jedno wielkie zadanie. Odbiera ją ciągłe decydowanie od nowa przed nim. Od czego zaczynam? Co do tego należy? Czy o czymś zapomniałem? Co potem?
Łatwiej mi zaczynać z konkretnym planem, który mogę odhaczać krok po kroku. Nie muszę jednocześnie myśleć, planować i robić. Mogę po prostu zacząć od tego, co mam przed sobą.
Nie oznacza to, że każdy plan zawsze działa lub każdy trudny poranek nagle staje się łatwy. Mój system też nie wychwyci wszystkiego. Zmniejsza jednak liczbę decyzji, które muszę podejmować właśnie wtedy, gdy mam na nie najmniej zasobów.
Nie zaczynaj od całego życia
Jeśli chcesz spróbować czegoś podobnego, nie potrzebujesz od razu idealnej struktury dnia.
Weź jedną sytuację, w której regularnie tkwisz w miejscu. Może to wstawanie, mycie zębów, wyjście na spotkanie lub cotygodniowe zakupy. Zapisz przebieg raz, w spokojnym momencie.
Nie idealny przebieg. Swój rzeczywisty następny krok.
Umieść ten plan tam, gdzie go potrzebujesz. Na papierze, w telefonie lub aplikacji. Nie narzędzie jest najważniejsze. Najważniejsze, żeby twoja przytłoczona wersja nie musiała ponownie wykonywać tej samej pracy, którą spokojniejsza wersja mogła już wykonać.
Jeśli później chcesz zbudować więcej struktury, w artykule o strukturze dnia z AuDHD znajdziesz kolejne praktyczne pomysły.
Zbudowałem aplikację, której sam potrzebowałem
meinsystem nie zaczął się od biznesplanu. Zaczął się od poranka, w którym znów nie wiedziałem, od czego zacząć.
Potem pojawiła się kartka. Następnie wiele kartek. Wreszcie cała ściana. A z tej ściany krok po kroku powstała aplikacja.
Do dziś najważniejsza myśl pozostała taka sama:
Nie chcę codziennie decydować o wszystkim od nowa. Chcę móc sprawdzić, gdy nie wiem, co dalej.
Właśnie po to zbudowałem meinsystem.
Mój plan awaryjny dzisiaj
Ściana z kartkami nie zniknęła dlatego, że nagle radzę sobie bez struktury. Jej funkcja po prostu przeniosła się razem ze mną. Dziś na Apple Watch widzę aktualną część dnia, pojedyncze kroki rutyny porannej i listy, których potrzebuję poza domem.

Widok Dzisiaj pokazuje mi, co jest aktualne, bez konieczności porządkowania naraz całego dnia.

W rutynie porannej mogę widzieć i odhaczać kolejne kroki po jednym.

Również powracające listy, takie jak moje Essentials, mam bezpośrednio na nadgarstku.
To moje osobiste doświadczenie z AuDHD i strukturą codzienności. meinsystem jest narzędziem do planowania i nie zastępuje porady medycznej, diagnozy ani leczenia.

