Przez lata chodziłem ze złamaną nogą, nie zdając sobie z tego sprawy
AutyzmADHDOsobiste

Przez lata chodziłem ze złamaną nogą, nie zdając sobie z tego sprawy

Max Anton Schneider, założyciel meinsystem.app
Max Anton Schneider

Założyciel meinsystem.app

Zaktualizowano

TL;DR – W skrócie

  • Dlaczego z ADHD i autyzmem przestałem mierzyć sukces neurotypowymi standardami. Jak na nowo definiuję własną wartość, osiągnięcia i codzienność.
  • W pewnym momencie zrozumiałem. Nie muszę porównywać się z innymi. Porównuję się z tym, co udało mi się zrobić wczoraj.

Osobisty tekst o tym, dlaczego nie mierzę już swojego sukcesu z ADHD i autyzmem neurotypowymi standardami.

Ostatnio coś zauważyłem. Ciągle się usprawiedliwiam.

Nie przed innymi. Przed samym sobą.

Ta jedna myśl, która nie odchodzi: to, co robię, nie wystarcza. Muszę starać się jeszcze bardziej.

O tym, jak uporczywe pozostają te wątpliwości nawet wtedy, gdy płacący klient potwierdza wartość mojej pracy, piszę w tekście o syndromie oszusta przy AuDHD.

Być może to znasz. Masz ADHD, autyzm lub jedno i drugie. Na zewnątrz jakoś funkcjonujesz. W środku wszystko kosztuje cię znacznie więcej sił, niż widzą inni. A mimo to porównujesz się z ludźmi, dla których codzienność, praca i struktura wyglądają zupełnie inaczej.

Myślę, że już wiem, skąd bierze się to u mnie.

ADHD i autyzm jako niewidoczna niepełnosprawność

Dorastałem z ADHD i ASD, czyli zaburzeniem ze spektrum autyzmu, nie wiedząc o tym. Diagnoza ADHD w wieku 19 lat. Diagnoza ASD dopiero w wieku 26 lat.

Przez ponad dwie dekady harowałem więc, żeby osiągnąć to, co neurotypowej osobie przychodzi niejako przy okazji. Zawsze dokładałem dodatkowy wysiłek. Zawsze starałem się dwa razy mocniej, tylko żeby dojść do tego samego wyniku.

Najtrudniejsze: tego po mnie nie widać.

Potrzeba wsparcia nie zawsze jest widoczna. Również widoczna niepełnosprawność nie mówi innym automatycznie, jakie wymagania pasują do konkretnej osoby.

Autystyczne osoby także bardzo różnią się tym, co potrafią, co pokazują i w czym potrzebują wsparcia. Umiejętność prowadzenia rozmów lub pracy nie oznacza, że reszta codzienności przychodzi bez wysiłku.

I właśnie dlatego, że tego nie widać, łatwo pomyśleć: niech tak nie przesadza. Musi po prostu bardziej się postarać.

Przez lata sam sobie to wmawiałem. Bardziej się starać. Więcej robić. Więcej udowadniać.

Najlepiej oddaje to taki obraz: cały czas biegłem ze złamaną nogą i o tym nie wiedziałem. A potem wyrzucałem sobie, że jestem wolniejszy od wszystkich innych.

Dlaczego porównywanie się z neurotypowymi ludźmi tak boli

Porównywałem się. Z przedsiębiorcami, którzy potrafią pracować 80 godzin tygodniowo. Z kolejnym Jeffem Bezosem. Z ludźmi, którzy nie mają tej niepełnosprawności.

Wcześniej codziennie doświadczałem shutdownów. Codziennie meltdownów. Byłem w depresji, stale wątpiłem w siebie i zastanawiałem się, dlaczego tak trudno mi ogarnąć zupełnie zwykłą codzienność. Zwłaszcza odkąd mieszkam sam.

Jeśli chcesz wiedzieć, jak wcześnie daje u mnie o sobie znać to przeciążenie, opisałem to w tekście o wypaleniu autystycznym i jego sygnałach ostrzegawczych.

To porównanie nigdy nie było sprawiedliwe. Mierzyłem się standardem, którego w ogóle nie mogę spełnić. A potem karałem się za to, że go nie spełniam.

Jak na nowo zdefiniowałem sukces z ADHD i autyzmem

W pewnym momencie zrozumiałem. Nie muszę porównywać się z innymi. Porównuję się z tym, co udało mi się zrobić wczoraj.

Brzmi niepozornie. Zmieniło wszystko.

Moje maksimum to około sześciu godzin pracy dziennie. Cztery sesje głębokiej pracy. Więcej nie dam rady. Nie potrafię pracować przez osiem godzin bez przerwy, nie potrafię funkcjonować w sztywnych godzinach biurowych, nie potrafię działać w klasycznym trybie od dziewiątej do siedemnastej.

Długo się tego wstydziłem. Dziś wiem: jeśli uda mi się te sześć godzin, właśnie to jest moim sukcesem.

Orzeczono u mnie niemiecki stopień niepełnosprawności GdB 50. W Niemczech oznacza to status osoby z ciężką niepełnosprawnością (Schwerbehinderung). A mimo to przez lata udawałem, że powinienem po prostu funkcjonować tak samo jak wszyscy inni. Wymagać od osoby z niepełnosprawnością czegoś, czego nie jest w stanie spełnić, to szaleństwo. Przy wózku każdy zrozumiałby to od razu. U mnie nie, bo niczego nie widać.

Żeby to w ogóle było możliwe, potrzebuję struktury. Struktury dnia, rutyn, rusztowania, którego mogę się trzymać, gdy w głowie jest pełno. Duża część polega na uwidocznieniu samego dnia i następnych kroków, bo moje poczucie czasu mi w tym nie pomaga. O tym, jak silnie na mnie wpływa, pisałem w tekście o ślepocie czasowej.

Właśnie dlatego zacząłem budować własny system. Nie szukałem kolejnego pomysłu na produkt. Sam potrzebowałem czegoś, co pomoże mi przejść przez dzień. Z tego systemu powstał później meinsystem.app.

I po raz pierwszy to działa. Przechodzę przez swój dzień. Co tydzień publikuję film na YouTube. Pracuję nad swoimi produktami. We własnym tempie.

Co to nie oznacza

Teraz ważna część, żebyśmy się dobrze zrozumieli.

Nie mówię o obniżaniu poprzeczki. Nie mówię, że nie wolno mieć wielkich wizji lub osiągać wielkich rzeczy. Wolno. Sam takie mam.

Mówię o czymś innym: o mierze, którą przykładasz do siebie.

To w porządku, jeśli mój biznes potrzebuje więcej czasu. W tygodniu mogę wykonać tylko określoną ilość rzeczywistej, skupionej pracy. Jeśli przez to produkt dłużej dochodzi do sukcesu, nie mam z tym problemu. Bo alternatywą nie jest „szybciej”. Alternatywą jest załamanie.

W taki sposób, w jaki buduję to teraz, działa. Wcześniej nie działało nic. Wolniejsza droga, która do mnie pasuje, wygrywa z szybką drogą, która mnie wykańcza.

W co wierzę

Każdy ma inne dary. Każdy ma inną ilość sił. Każdy ma inną przeszłość i inne doświadczenia.

Wierzę, że nie muszę porównywać tego, co mi dano, ani tego zakopywać tylko dlatego, że ktoś inny najwyraźniej ma więcej. Chcę używać tego, żeby być błogosławieństwem dla innych. A jeśli w ich oczach wydaje się to małe, nadal wiem, że dałem z siebie wszystko. I mogę ufać, że to wystarcza.

To moje przekonanie. O roli mojej wiary szerzej pisałem w tekście o wierze i neuroróżnorodności. Nie musisz jej podzielać, żeby sedno było dla ciebie prawdziwe: twoje najlepsze starania, w takim zakresie, jaki jest dla ciebie możliwy, wystarczają.

Do ciebie

Jeśli masz ADHD lub autyzm. Jeśli zmagasz się z trudnościami fizycznymi. Jeśli masz za sobą trudne dzieciństwo. Cokolwiek ze sobą niesiesz.

Już samo to, że nadal tu jesteś, że się nie poddajesz i idziesz dalej, zasługuje na brawa.

Być może nie musisz robić więcej. Być może trzeba tylko na nowo zdefiniować sukces. Nieco życzliwiej spojrzeć na miarę, którą przykładasz do siebie.

Ostatecznie każdy biegnie swój wyścig. Ja biegnę swój. Ty biegnij swój.

Daj z siebie tyle, ile możesz. Mocno wierzę, że to wystarcza.

Częste pytania

Co oznacza ponowne zdefiniowanie sukcesu przy ADHD i autyzmie?

Dla mnie oznacza to, że nie mierzę już sukcesu tym, jak dobrze spełniam neurotypowe standardy. Sukces to posuwanie się naprzód we własnym tempie, bez ciągłego wpadania w przeciążenie, shutdowny i nienawiść do siebie.

Dlaczego porównywanie się z neurotypowymi ludźmi jest tak trudne?

Bo ADHD i autyzm często są niewidoczne. Z zewnątrz wygląda to tak, jakby ktoś po prostu robił mniej. W środku ta sama codzienność kosztuje jednak znacznie więcej energii.

Czy ponowne zdefiniowanie sukcesu oznacza mniejszą ambicję?

Nie. Nie chodzi o pomniejszanie mojej wizji. Chodzi o znalezienie drogi, która niesie w dłuższej perspektywie, zamiast wciskania się na siłę w rytm, który mnie niszczy.

Kontekst i wiarygodne podstawy

Ten artykuł łączy osobiste doświadczenia z ogólnymi informacjami. Nie zastępuje diagnozy ani leczenia. Podstawowe informacje medyczne znajdziesz w oficjalnym serwisie zdrowotnym niemieckiego rządu na temat ADHD i autyzmu.

Powiązane z tym tematem

Tagi

#sukces na nowo#porównywanie się#poczucie własnej wartości#neuroróżnorodna codzienność#późna diagnoza