Chrześcijaństwo z AuDHD: dlaczego nie jesteś złym chrześcijaninem
WiaraAuDHDAutyzmADHDOsobiste

Chrześcijaństwo z AuDHD: dlaczego nie jesteś złym chrześcijaninem

Max Anton Schneider, założyciel meinsystem.app
Max Anton Schneider

Założyciel meinsystem.app

Zaktualizowano

TL;DR – W skrócie

  • Nabożeństwo przytłacza, maskowanie wyczerpuje, stale czujesz porażkę. Jak może wyglądać chrześcijańska wiara z AuDHD bez wyniszczania siebie.
  • Mimo wszystko wierzę, że wspólnota jest ważna. Musi jednak mieć formę, która sprawdza się u ciebie.

W tym roku odszedłem ze swojej wspólnoty kościelnej.

Przez długi czas myślałem, że czyni mnie to złym chrześcijaninem.

Nie dlatego, że straciłem wiarę. Po prostu obok pracy, obowiązków domowych i wszystkiego innego, co niesie życie, nie dawałem już rady.

I doskonale znam uczucie, które przychodzi potem:

„Jestem złym chrześcijaninem, bo nie mogę we wszystkim uczestniczyć”.

Być może też znasz tę myśl.

Jeśli tak, pierwsze, co chcę ci powiedzieć, brzmi:

Nie tylko ty tak masz. I nic z tego nie czyni cię złym chrześcijaninem.

Piszę z własnego doświadczenia. Mam AuDHD, czyli jednocześnie autyzm i ADHD. Wiele rzeczy, które w życiu wspólnoty brzmią jak coś oczywistego, kosztuje mnie wielokrotnie więcej sił.

Przez długi czas myślałem, że to moja wina.

Dziś uważam, że chodzi o mózg, który działa inaczej, i o oczekiwania często niedostosowane do takiego mózgu.


Przeciążenie bodźcami nie oznacza słabej wiary

To nie niedziela świadczy o problemie z twoją wiarą.

Hałas. Zapachy. Światło. Pogawędki. Konieczność uśmiechania się.

To „Jak się masz?”, na które po raz setny odpowiadasz „Dobrze”, choć wcale nie jest dobrze.

Dla mnie często jest to niewiarygodnie wyczerpujące.

Już sam tydzień odbiera mi siły, a niedziela czasem dokłada do tego ostatni ciężar.

W wiele niedziel po prostu nie dawałem rady.

I długo sądziłem, że to problem z wiarą.

Dziś widzę to inaczej.

To nie słaba wiara. To mózg, który przez cały tydzień działa na granicy możliwości i w pewnym momencie nie ma już z czego czerpać.

Jeśli wierzysz w Jezusa, jesteś jego dzieckiem. Nie zależy to od poziomu twojej baterii w niedzielny poranek.

Przeciążenie bodźcami nie oznacza słabej wiary.


Wstyd z powodu bycia inną osobą niż reszta

Być może znasz to uczucie: wszyscy inni zdają się bez trudu żyć swoją wiarą.

W niedzielę idą na nabożeństwo. Służą we wspólnocie. Regularnie czytają Biblię. Wyglądają na duchowo stabilnych.

A ty zastanawiasz się, dlaczego te same rzeczy są dla ciebie takie trudne.

Dlaczego po jednym wydarzeniu potrzebujesz dwóch dni odpoczynku.

Dlaczego czasem nie nadążasz za kazaniem.

Dlaczego zapominasz o intencjach modlitewnych.

Dlaczego bycie z innymi często bardziej przypomina pracę niż odpoczynek.

Ten wstyd może stać się niezwykle ciężki.

Ale wstyd nie jest miarą twojej wiary.

Ludzie często widzą tylko to, co zewnętrzne. Bóg widzi także energię, którą cię to kosztuje. Widzi zmagania, których nie widzi nikt inny.


Wspólnota w małym gronie

Mimo wszystko wierzę, że wspólnota jest ważna. Musi jednak mieć formę, która sprawdza się u ciebie.

Dla mnie jest nią mała grupa spotykająca się w domu.

Szczerze mówiąc, to też często wymaga poświęcenia. Za każdym razem zastanawiam się, czy mam jeszcze dość energii, żeby pójść.

Różnica polega na tym, że tamte osoby wiedzą o moim AuDHD.

Jeśli muszę wyjść wcześniej, bo zupełnie opadłem z sił, mogę po prostu o tym powiedzieć. I to jest w porządku. Nie muszę tam maskować.

To dla mnie kluczowe. Miejsce, w którym nie musisz przez cały wieczór odgrywać wersji siebie, która tak naprawdę nie istnieje.

Ta domowa grupa stała się teraz moją wspólnotą kościelną.

I szczerze mówiąc, ten obraz wydaje mi się nawet bliższy początkom niż wiele rzeczy, które dziś nazywamy wspólnotą. Pierwsi chrześcijanie spotykali się w domach. W małych grupach. W codziennym życiu.

Gdy dziś zapraszam do siebie ludzi, mówię wprost:

Nie dam rady niczego przygotować. Jeśli macie coś na sercu, przynieście to ze sobą.

Za każdym razem powstaje z tego bogato zastawiony stół.

Twoja wrażliwość nie przekreśla wspólnoty. Być może potrzebujesz po prostu jej formy pasującej do twojego układu nerwowego.


Modlitwa jest relacją, a nie terminem w kalendarzu

Gdy ktoś prosi mnie dziś o modlitwę, często od razu mówię:

Pomodlę się za ciebie teraz, tutaj, bo inaczej zapomnę.

To zdejmuje ze mnie presję.

Jeśli dla ciebie brzmi to zbyt bezpośrednio, możesz też powiedzieć:

Pomodlę się za ciebie, gdy o tym pomyślę.

Nie musisz wtedy czuć się źle, jeśli nie stanie się to od razu.

Stała pora modlitwy nie musi pasować każdej osobie. Jeśli trzydzieści minut wywołuje u ciebie presję, możesz wybrać krótszą formę, bez robienia z tego sprawdzianu wiary.

Rozmawiam z Bogiem w ciągu dnia. Spontanicznie. Zawsze wtedy, gdy coś leży mi na sercu.

Uważam, że lepiej oddaje to relację niż idealny wpis w kalendarzu.

Chodzi o relację. Nie o umówiony termin.


Czytanie Biblii bez przymusu

W czytaniu Biblii ogromnie pomaga mi jej wersja audio. Słucham i jednocześnie czytam. Bez nagrania jest mi niezwykle trudno.

Mam na to stały moment dnia, ale przestałem robić z tego nakaz.

I powiem to jasno:

Nie jesteś złym chrześcijaninem, jeśli nie czytasz Biblii codziennie.

Tak, Bóg przemawia do nas przez Biblię. To cenne.

Ale przemawia również przez ludzi. Przez przyrodę. Rozmowy. Sztukę. Myśli.

Jeśli łatwiej odnajdujesz Boga w lesie niż w idealnym planie czytania, nie czyni cię to gorszym chrześcijaninem.


Zasady, które nie mają sensu

Jeśli jakaś zasada nie ma dla mnie sensu, trudno mi się do niej dostosować.

Uważam, że to jest w porządku.

Bóg dał ci rozum. Możesz go używać.

Zadawanie pytań nie jest nieposłuszeństwem. Jest częścią szczerej relacji.

Fragmenty Biblii można interpretować na różne sposoby. Wiele z nich trzeba czytać w kontekście. Kto twierdzi, że zawsze istnieje tylko jedno właściwe odczytanie, często zbyt mocno upraszcza sprawę.

Bóg nie szuka marionetek. Szuka ludzi.

Trwajcie więc w wolności, do której wyzwolił nas Chrystus, i nie dajcie się ponownie schwytać w jarzmo niewoli.

List do Galatów 5,1 — przekład z niemieckiego tekstu Lutra z 1912 r.


Lęk, natręctwa i kwestia terapii

Lęk, objawy depresyjne czy natręctwa wymagają osobnej oceny. W przypadku zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego NIMH wskazuje możliwości profesjonalnego leczenia. Więcej modlitwy lub wielokrotne szukanie zapewnień nie zastępuje takiej pomocy.

Sam długo zmagałem się z natręctwami i lękiem. Tematy takie jak piekło, grzech czy czasy ostateczne mogą dodatkowo to nasilać, jeśli twoja głowa i tak ma skłonność do spirali lęku.

Bóg nie dał nam bowiem ducha bojaźni, lecz mocy, miłości i opanowania.

2 List do Tymoteusza 1,7 — przekład z niemieckiego tekstu Lutra z 1912 r.

Pomaga mi myśl, że Bóg nie dał nam ducha lęku, lecz miłości.

Jeśli jakaś myśl stale sprawia, że czujesz się coraz mniej wartościową osobą, z mniejszą nadzieją i coraz bardziej sparaliżowaną, warto przynajmniej zapytać, czy rzeczywiście pochodzi od Boga.

I jeszcze bardzo wyraźnie:

Terapia nie jest brakiem wiary. Leki nie są brakiem wiary. Szukanie pomocy nie jest brakiem wiary.

Bóg i profesjonalna pomoc nie wykluczają się wzajemnie.


Powiedzenie „nie” nie jest grzechem

Kiedyś angażowałem się we wspólnocie w niezwykle wiele rzeczy.

Tu pomóc. Tam posłużyć. Jeszcze jedno spotkanie. Jeszcze jedno zadanie. Jeszcze jeden termin.

Aż w pewnym momencie nie byłem już w stanie nic zrobić.

Dziś wiem:

Bóg nie potrzebuje twojego wypalenia.

Nie potrzebuje wyczerpanej wersji ciebie. Nie potrzebuje człowieka, który wyniszcza się dla niego. Pragnie twojego dobra, a nie twojego wypalenia.

Mówienie „nie” jest dbaniem o siebie. A dbanie o siebie nie jest grzechem.

Twoje granice nie są słabością. Uczciwie pokazują, co jest w tej chwili możliwe.

Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście utrudzeni i obciążeni; chcę was pokrzepić.

Ewangelia według Mateusza 11,28 — przekład z niemieckiego tekstu Lutra z 1912 r.


To, co naprawdę się liczy

Z AuDHD i tak często czujesz się jak największy nieudacznik.

Dlatego powiem to tak wyraźnie, jak potrafię:

Twoja wartość przed Bogiem nie zależy od tego, jak dobrze funkcjonujesz.

Bóg nie akceptuje cię dlatego, że udaje ci się być dobrym chrześcijaninem. Akceptuje cię, bo jesteś jego dzieckiem.

To jest już dawno rozstrzygnięte. Nie przez twoje osiągnięcia, lecz przez to, co zrobił Jezus.

W złe dni, gdy nic nie wychodzi, jesteś jego dzieckiem tak samo jak w dobre. Zapominanie, zmęczenie i twoje granice tego nie zmieniają.

Zobaczcie, jak wielką miłość okazał nam Ojciec, że mamy nazywać się dziećmi Bożymi!

1 List Jana 3,1 — przekład z niemieckiego tekstu Lutra z 1912 r.

A jeśli właśnie dziś potrzebujesz to usłyszeć:

Nie jesteś złym chrześcijaninem.

Jesteś chrześcijaninem z AuDHD.

To różnica.

Nie musisz być takim chrześcijaninem, jakiego oczekują inni. Możesz być człowiekiem, którym stworzył cię Bóg.

Z AuDHD. Ze swoimi granicami. Ze swoim inaczej działającym mózgiem.

Nic z tego nie oddziela cię od niego.

I nie tylko ty tak masz.

Kontekst i wiarygodne podstawy

Ten artykuł łączy osobiste doświadczenia z ogólnymi informacjami. Nie zastępuje diagnozy ani leczenia. Podstawowe informacje medyczne znajdziesz w oficjalnym serwisie zdrowotnym niemieckiego rządu na temat ADHD i autyzmu.

Powiązane z tym tematem

Tagi

#wiara z AuDHD#neuroróżnorodność i chrześcijaństwo#autyzm we wspólnocie kościelnej#ADHD we wspólnocie#codzienność z AuDHD